از سر دلتنگی

سه ماه بعد:تعدادی از سران اصلاح طلب قصد براندازی نرم از طریق انتخابات را داشتند!

دو ماه بعد:کودتای مخملی اصلاح طلبان نافرجام ماند!

دو هفته پیش: بهزاد نبوی از موثر ترین افراد اصلاح طلب به جرم ایجاد ترافیک در تهران مورد محاکمه قرار گرفت!

دیروز:احمد زید آبادی از مشهورترین روزنامه نگاران هوادار اصلاحات در ایران به جرم دعوت از عبدالله نوری برای نامزدی در انتخابات ریاست جمهوری محاکمه شد!
  

چند روز بعد: تعدادی از اصلاح طلبان در بند نمره انضباط پائینی در دوره دبیرستان داشته اند!

چند ماه بعد:دوم خردادیها سوابق چندان خوبی در برابر نصایح پدر و مادرشان نداشته اند!

ماهها بعد:اصولا" کسی که به موقع ناخن اش را کوتاه نکند در سالهای بعد پتانسیل کودتاگری اش بشدت بالاست!

دوستان شکایت می کنند که چرا نایل ست و عرب ست شبکه مامانی العالم ما را اخراج کرده اند و یک کشور تمام شبکه های ماهواره یی را اخراج میکند و مساله مهمی هم اتفاق نمی افتد.

مرگ خوب است اما برای همسایه پس تا اطلاع ثانوی باید به جناب عزراییل آدرس خونه همسایه را بدهیم تا کارش راه بیفتد ما هم همین اطراف می پلکیم!

نمایش لئچک را باید از دو زاویه نگریست. اگر از منظر حرفه یی به قضیه نگاه بکنیم باید اذعان بکنیم که روایت سرراست و بشدت کلیشه یی از سماجت یک جوان در رسیده به عشق اش است که هیچ فراز و فرودی را یارای مقابله با خواسته دل جوان عاشق پیشه داستان نیست. او که در پی دختر مورد علاقه اش کوه ها و دره ها را می پیماید و برای برآورده کردن خواسته پدر دختر از هیچ تلاشی فروگذار نمی کند و آخر سر هم نمی تواند خواسته اش را برآورده کند. اما از زاویه دید دیگر این نمایش نوشته و کار کسی ست که کمتر کسی به غیر از پارس آبادی ها نامی از او در عرصه تئاتر استان شنیده است جوانی که تقریباً همان سماجت و پشتکار قهرمان نمایش را داراست و می خواهد سری در میان سرها درآورد و به خواسته اش برسد. اینجا قضیه فرق می کند هر چند که برای مخاطب چندان مهم نیست که کارگردان و گروه اجرایی از چه پشتوانه علمی و تجربی برخوردار است ولی خب باید اعتراف بکنیم که وقتی معدل سنی یک گروه پایین تر از بیست سال باشد طبیعتاً سطح توقع پایین می آید و اجرا به یک دست گرمی برای گروه تبدیل می شود تا در آینده در موردشان بیشتر بشنویم. اما با این اوصاف جواد دشتی هر چقدر که تمام تلاش خود را در هماهنگی بازیگران تاره کار به خرج می دهد به نظر می رسد که در هنگام نگارش متن چندان توجهی به ریزه کاری های داستان پردازی مادرام و دیالوگ نویسی نداشته و خیلی راحت احتمالاً داستانی شفاهی از قدیم ترها را دستمایه نگارش متن کرده است بی آنکه بخواهد پیرایه یی بر آن بزند. آن را صیقل دهد و از صافی خیال خویش عبور دهد. هر چه هست همان داستان شفاهی است که ما باید به تصویر کشیده شدنش را ببینیم. مشکل اول نمایش در شخصیت اصلی است. آنجا که به قول معروف دنبال نخود سیاه فرستاده یم شود حتی یک لحظه هم در شروع این راه پرخطر و بی ثمر تردیدی به خود راه می دهد. شرط پدر دختر در پیدا کردن گوسفندی که هیچ وجود خارجی ندارد از همان ابتدا حکم همان نخود سیاه را دارد. ولی چون قهرمان داستان جوانی ست بغایت مغرور به زور بازو و در نتیجه حتی یک لحظه هم فکر نمی کند که آخر این چه خواسته یی ست و بقول همشهری ما که دختر نمی دهی نده چرا سؤالات سخت سخت می پرسی. انگار باید یک پیر فرزانه یی پیدا شود و قف این معما را باز کند و راه مقابله اش را باز گوید در حالی که با مختصر تفکری از یک عقل متوسط هم می شد همان ابتدای نمایش قضیه را ختم به خیر کرد و این مشکل جدی ساختار نمایش است. به نظر می رسد که نمایش علی رغم بهره گیری از موسیقی اصیل آذربایجان که در جای جای نمایش ارتباط تماشاگر و نمایش را قوام می بخشد از نمایش های دبیرستانی قدمی پیشتر نمی گذارد چرا که در امر کارگردانی و بازی گیری توفیقی کسب نکرده و هر کس در گوشه یی ایستاده و دیالوگ خویش ادا کرده و از صحنه خارج می شود تا قهرمان داستان بالاخره با کمک ابر و باد و مه و خورشید و فلک به مراد دل خویش برسد. انگار که باید مطالعه و مطالعه و مطالعه را خیلی بیشتر از پیش جدی گرفت و به کار بست هر چند که نمایشی سرپا باشد و به جشنواره هم بیاید و احیاناً جایزه یی هم بگیرد.